Znalazłem kilka dni temu samouczek pisania własnych ramówek webowych w Pythonie w oparciu o WSGI i bibliotekę WebOb. Tak łatwo to chyba jeszcze nie było...
Na szczęście minęły czasy pączkujących ramówek (w tempie dwóch tygodniowo, strach było otworzyć lodówkę), ale może takie samouczki pokażą pretendentom, co ich czeka od strony kodu. Bo tego, co ich czeka od strony użytkowników to się nie da opisać żadnymi słowami. ;)
Co jakiś czas na pl.comp.lang.python pojawiają się ogłoszenia o pracy dla programistów w Pythonie. Abstrahując od dyskusyjnej właściwości tej grupy dla wysyłania ogłoszeń o pracy (niby jest pl.praca.oferowana, ale ogłoszeń o pracy dla Pythoniarzy nie jest aż tak wiele, więc ma to pewien walor...), to reakcje na takie ogłoszenia doprowadzają mnie do białej gorączki.
Przykład z ostatnich dni, pewna firma z Wrocławia zamieściła ogłoszenie o pracy. Napisali czym się zajmują, czego oczekują i tradycyjnie enigmatycznie co oferują. I od razu zaczęło się wydziwianie: a to że polszczyzna odbiega od wzorca metra prof. Miodka, a to że znowu nie podali proponowanych zarobków, a to że wymagają bardzo dobrej znajomości biblioteki standardowej. Takie pitu-pitu, żeby sobie tylko popyszczyć. Dużo osób narzeka, że gdzie indziej pracodawcy w ofercie podają kwoty, ale nikt jakoś nie zauważa, że dotyczy to ofert zamieszczanych w serwisach jobsowych, a nie w usenecie. I pewnie aby dopełnić obrazu nikt się nie pofatygował, żeby popatrzeć jak gdzie indziej wyglądają reakcje na takie ogłoszenia. Podpowiem — odpowiedzią jest milczenie.
Queryset-refactor zlądował w trunku Django. Wspominam z kronikarskiego obowiązku, bo nie zauważyłem żadnych problemów z moimi aplikacjami w związku z tym.
Osłabiający się wciąż dolar sprawił, że postanowiłem sprawdzić, czy MegiTeam nadal jest konkurencją dla WebFaction, przynajmniej jeżeli chodzi o cenę. Kalkulator w dłoń i liczymy.
Ponieważ MegiTeam nie ma opcji płatności miesięcznej, policzymy dla okresów 3, 6 i 12 miesięcy, stosując wszystkie podstawowe zniżki i porównując plany taryfowe, które sobie odpowiadają. W przypadku WebFaction będzie to "Shared 1" (80MB RAM, 600GB transferu miesięcznie, 10GB przestrzeni dyskowej), z uwzględnieniem zniżek za przedpłacenie. W przypadku MegiTeam, które nie oferuje aż takiego transferu, użyta będzie maksymalna wielkość 50GB transferu miesięcznie. Ceny w USD zostaną przeliczone według kursu średniego NBP z dzisiaj.
WebFaction: 3 * $9.50 * 1.175 (17.5% VAT) = $33.49, czyli 73.83 zł
MegiTeam: 139.00 zł
WebFaction: 6 * $9.50 * 1.175 (17.5% VAT) = $66.98, czyli 147.65 zł
MegiTeam: 269.00 zł
WebFaction: 12 * $8.50 * 1.175 (17.5% VAT) = $119.85, czyli 264.20 zł
MegiTeam: 521.00 zł
Jak widać, przy rocznym okresie rozliczeniowym MegiTeam jest dwukrotnie droższe od WebFaction. Jeżeli do października nie nastąpi jakaś katastrofa na rynku walutowym, to się przeniosę z hostingiem za ocean. Może nie będzie aż tak strasznie wolniej...
Z rzeczy wkurzających:
vga=771 (w 7.10 wybierało się rozdzielczość z listy);
hotkey-setup, trzeba zrobić to samo, co w 7.10.
Z porażek kompletnych:
Z sekcji próbowaliśmy, ale się nie udało:
Do pisania aplikacji w Django ten system się raczej nie nadaje — nie ma w nim całej masy bibliotek, a przede wszystkim nie ma psycopg.
Kicha.
W dzikim widzie zainstalowałem sobie OpenSuSE 10.3 z KDE. Omatko. OMG. Co za dno. Po 3 godzinach walki z systemem mam wyjący komputer, którego desktop wygląda rzygowicznie, a każda rzecz, której się tknie, działa zupełnie inaczej, niż jest to napisane.
Szajs. Szajs jakich mało. SuSE to szajs.
Some people would argue that not all developers are morons or assholes, but they are mistaken. For example, some people posit the existence of what I will call the “angel” developer. “Angels” read specs closely, write code, and then thoroughly test it against the accompanying test suite before shipping their product. Angels do not actually exist, but they are a useful fiction to make spec writers to feel better about themselves
(za diveintomark)
Nie pamiętam już ile razy przysiadałem (w celach czysto edukacyjnych, aby zrozumieć jak to działa) do zrobienia sobie wielokolumnowego układu dokumentu HTML, z kilkoma wymaganiami, które zdają się obecnie wykluczać:
em;
div-ów).
Nie ma tego wiele. Co jakiś czas przeglądam to, co znajduje mi Google, ale wciąż powtarzają się te same triki: a to kolumny boczne trzeba definiować jako pierwsze, a to nie da się ustalić ich szerokości, a to znowu coś innego. A jeżeli znajduję gdzieś gotowy, działający szablon, to jego kod jest tak pogmatwany, że tylko łapię się za głowę.
Jak dla mnie, dowodzi to tylko jednego: CSS, choćby nie wiem jak był użyteczny w innych dziedzinach, w obecnej postaci do tworzenia układów stron się nie nadaje. Gdy tylko chce się wyjść poza ustawianie wielkości czcionki, obramowania elementu czy koloru tła, okazuje się, że używanie do tego celu CSS przypomina dokręcanie śrubek przy użyciu łyżki. Ktoś mógłby argumentować, że web to nie gazeta i kolumny są wbrew naturze WWW, ale w takim razie oznaczałoby to tylko jedno: że WWW nie nadaje się do użycia sterowanego zapotrzebowaniem. Bo ewidentnie potrzeba dzielenia treści na kolumny istnieje, a wręcz ze zwiększaniem się rozdzielczości monitorów ta potrzeba staje się coraz bardziej naoczna.
Więc co? Flash? Dopiero Flash to nie jest web (gdzie tu dokument, połączony z innymi dokumentami systemem dowiązań?). Czekam od kilku lat na rozwiązanie tego problemu w sposób kompleksowy, pewnie będę czekał jeszcze długo, i wszystko wskazuje na to, że się nie doczekam.
Pomyślałem sobie, że skoro za niecałe 2 tygodnie ma wyjść nowe Ubuntu, to dam sobie parę dni na przetestowanie jakiejś innej dystrybucji. Padło na SuSE, ale z tego padnięcia nic nie wyszło — po pół godzinie kombinowania w pierwszych krokach instalacji zrezygnowałem nie doszedłszy do menu wyboru pakietów. Ubuntu nie każe wybierać żadnych pakietów...
