zgodowie.org

Często widzę pytania typu jakiego frameworka mam się nauczyć? (albo jaki język ma przyszłość?), kto chce się przekonać, niech spojrzy na Stack Overflow. Zadają je najczęściej newbies, albo jeszcze się uczący albo zaraz po szkole, chcąc się wygodnie ustawić na przewidywane 8-10 lat pracy jako software developer (potem i tak pójdą w managery i będzie im wszystko jedno). Najczęściej dostają kilka-kilkanaście odpowiedzi, sumarycznie dających obraz tego, co jest teraz hot i za czym doświadczeni developerzy sikają w majty: Rails, Merb, Django, Pylons, Werkzeug, erlang, haskell... Trudno nazwać te wszystkie odpowiedzi błędnymi, bo prawdopodobnie w krótkiej perspektywie (2 lata? 3 lata?) to wszystko będzie się sprawdzało. Ale co potem?

A potem wszystkie te odpowiedzi będzie można sobie potłuc o kant zbolałej dupy. Wszystkie te frameworki odejdą w zapomnienie, a języki staną się niszowe (albo nigdy z niszy nie wyjdą). Patrząc na aplikacje, których używają miliony aż dziw, że nikt nie podaje odpowiedzi, która powinna nasująć się sama: "synku, ucz się JavaScript-u". A co to są za aplikacje, te których używają miliony? Nie Word, nie Excel, nawet nie Firefox ani Internet Explorer (paradoks, ale przeglądarka jest taką quasi-aplikacją, jest raczej wirtualnym środowiskiem aplikacyjnym — niektórzy, jak Joel Spolsky, uważają przeglądarki za coś, co zabija tradycyjne desktopy). To GMail, Google Reader, Google Documents, Picasa i pozostałe z koszyczka Google™ (Yahoo!™ nie ma aż takich ambicji, po kupieniu Flickr-a nie rozpoczęło globalnej ekspansji w celu przejęcia władzy nad internetem). Każda z nich jest od dna aż do szczytu napakowana JavaScriptem, co czasem daje efekt taki, że użytkownicy... nie umieją już posługiwać się desktopowymi aplikacjami, które były pierwowzorami aplikacji webowych Google. Uczeń przerósł mistrza używając technologii, która miała stworzyć w internecie namiastkę interaktywności znanej z aplikacji desktopowych. Być może za kilka lat jedynymi płatnymi aplikacjami desktopowymi będą... edytory programistyczne. Bo innych aplikacji w ogóle nie będzie.

Idea webowego desktopu nie jest nowa. Sięgając pamięcią do zamierzchłych lat 90-tych XX wieku niektórzy mogą sobie przypomnieć idee komputerów sieciowych, pozbawionych twardych dysków, będących jedynie stacjami roboczymi z wypasionymi kartami graficznymi (do renderowania stron WWW w oknie przeglądarki). Jak przez mgłę majaczy mi, że nawet poważne firmy, jak np. Sun Microsystems, maczały palce w realizacji tych idei. Dzisiejsze netbooki (z małymi dyskami SSD, procesorem Intel® Atom™, napędzane specjalnie skrojonymi dystrybucjami linuksa) są pokłosiem i ewolucyjnym rozwinięciem tej idei — to nie maszynka desktopowa ma dysponować przerażającą mocą obliczeniową, tylko maszyna, na której jest uruchomiona aplikacja. Stacji roboczej wystarczy tyle mocy, żeby wyrenderowała stronę w przeglądarce.

Za 5 lat obecne ramówki aplikacyjne i języki będą zjawiskiem zanikającym, a tym, co będzie napędzało aplikacje będzie ogromne morze JavaScriptu. I o ile wiem, nie jestem odosobniony w tym poglądzie...