zgodowie.org

Jeff Atwood napisał kolejny tekst, który trafia do mnie, tym razem o ludziach, którzy nie powinni zajmować się programowaniem. Zarzewiem był pewien wątek na pewnym forum, w którym ktoś zastanawiał się nad opuszczeniem branży programistycznej. Trudno mi się z tym artykułem nie zgodzić — w końcu zajmuję się programowaniem od ponad 10 lat. W tej branży 10 lat to jak od epoki brązu do atomu.

Wielokrotnie w ciągu tych 10 lat spotykałem ludzi, którzy programowaniem zajmowali się tylko przejściowo, między studiami a pójściem w managery, na szczęście nie musiałem z nimi współpracować, więc nie napsuli mi wiele krwi. Zawsze jednak dziwiło mnie to, że najpierw poświęcili 5 lat na uczenie się inżynierii oprogramowania na studiach i potem przez 5 lat pisali kod tylko po to, żeby wreszcie wskoczyć na najniższe stanowisko w managemencie IT, mając w dodatku perspektywę, że od najwyższego stanowiska, które będą w stanie osiągnąć na normalnej drodze kariery, dzieli ich tylko jeszcze jedno. Coś mi się tu nie zgadzało: poświęcać 15 lat na to, by osiągnąć szczytowe stanowisko w branży? Przecież można je osiągnąć szybciej, powiedzmy w 10 lat. I co ważniejsze, co dalej? Co potem?

OK, w porządku, nie jestem w stanie myśleć tak, jak myśli 98% ludzi, uważających się za normalną większość — od ciągłego obcowania z komputerami (a pewnie i z powodu szczątków klasycznego wykształcenia) wszystko co robię musi być przemyślane i mieć sens. Artykuł Jeffa Atwooda jest oparty nie tylko na przemyśleniach, sporo w nim emocji, co bynajmniej nie odbiera mu wartości, bo dobrze określa tych, którzy zostają w branży jako ludzi, którzy po prostu kochają pisać kod. Dla niektórych dziwnie wygląda 40-letni programista, dla innych to człowiek, którego w zawodzie trzyma pasja (w ciągu tych 15 lat pracy w zawodzie na pewno trafiają się lepsze propozycje, choćby ze zwykłego rachunku prawdopodobieństwa to wynika).

Ja w każdym razie zostaję. Przez pewien czas próbowałem managerzyć i cieszę się, że już tego nie robię. Moja wątroba ma się lepiej, żona jest mniej nerwowa i jakbym siwiał trochę wolniej.